Ağır sinir içerir!
“If we knew each other’s secrets, what comforts we should find.”
— John Churton Collins
Hiçbir hak yaşama özgürlüğünün önüne geçemez, geçemeyecektir. Hürriyet hakkını savunurken yaşam özgürlüğünü ihlal etmenin hiçbir yönü kabul edilemez. Bir takım uydurma süreç ismi altında kanuna aykırı bir şekilde meydana getirilen fiillerin, üstelik kast unsuru içeren fiillerin göz ardı edilerek zımnen kabul edilmesi, affedilmesi güvenlik güçlerinin de yargının da keyfiyetinde değildir.
Dün kampüsümüzde yaşanan ayıbın, insan hakları ihlallerinin izleyicisi olan herkes ihmalleri nedeniyle meydana gelen sonuçların sorumluları bile kabul edilebilir. Siyasi partilerin, bir takım ‘üst düzey’lerin ayıplamalarıyla çözülecek sorunlar değildir bunlar.
İnsanları taraf olmaya yönlendirerek de çözülmeyecektir sorunlar, bir arada olabildikçe çözülecektir.
İnsanların arkasından ‘kafanızı koparırım sizin’ diye bağırarak insan olamazsınız, saygı göremezsiniz, hakkınızı elde edemezsiniz.
Aksi düşüncelere sahip olabilirsiniz. Bu zamana kadar ben sizin düşüncelerinize saldırmaya kalmadığım gibi aynısını sizin de bana yapacağınızı düşünüyorum.
Bu tarz yazıların insanı değilim ama olayların orta yerinde kalan birinden duyduğum kadarıyla ‘karşı’ görüşten biri, pankartı indirmeye kalkan bir kızı kalbinden bıçaklamış diye duyunca kendime engel olamadım, daha fazla bu ayıba, bu hukuksuzluğa, bu insan dışılığa sessiz kalamadım.
Unfollowlarınız zerre umrumda değil, yeter ki sessizce yapın benim bu zamana kadar sizlere sustuğum gibi.
Mezun olacağımızın farkına vardık resmen bugün!
Yıllık kaydımızı yaptık. Haftaya okul için fotoğraf çekimleri başlayacakmış!
Aklımızdan türlü türlü şeyler geçti; kıyafet, makyaj, ayakkabı… Nasıl olacak, ne ara olacak, ne şekilde olacak…
Kıyafet neyse cüppeli çekimde ama suratımız şebek gibi ortada olacak fotoğrafta!!! Yavaştan fikir edinmek şart!
Ben unutmuştum bu süreci ama ya…
Şu sıfatımı özledim, çocuk olsam ya yine…
Yoğun geçecek 3 hafta var önümde, işler yoğunlaştıkça dönem sonu yaklaştıkça stres artıyor haliyle. Yoruluyorum ama değsin diye uğraşıyorum işte, değdirmeyecek yüzlerce faktör olsa da…
Tüm bunların arasında mutluluğu da ihmal etmiyorum, sıfatım tam olarak fotoğraftaki gibi olamıyor olsa da ben mutluyum.
Anlatacak o kadar çok şey var ki. Şimdi gelmiyor içimden yazmak. Daha sonra dökeyim içimi. Şimdi sadece kendi yüzüme bakıyorum, en mutlu olduğum zamanlardaki halime, özlemle…
Kendime dair çok eksik buluyorum düşündükçe üzerime; tüm bunlara rağmen kendimi kabullendiğimi fark etmeden de geçemiyorum aslında. Çevremde/çevremizde ne çok farklı insan var değil mi? Biraz ondan kırpsak, biraz bundan… Birleştirsek bir an için de olsa. Düşününce güzel belki ama yine eksik… Hep eksik… Hiç tam yok.
O yüzden işte kabullenişim de… Kendimi kabullenmeliyim ki yanımdakine yararımın dokunmasının yanında kendi kendimi de yok etmeyeyim.
Kabullendim diye durmak da yok ama. Gelişmeye, değişmeye, iyileşmeye devam, en azından çabaya devam, hemen sonuç alınamasa da çoğu kez.
Geceler böyle işte. Dönüp bir baktırıyor kendime. Düşündürüyor. Yeni fikirler katıyor. Yeni özellikler fark ettiriyor.
Ben elimde olanın değerini bilebildikten sonra, bu süreç daha da kolaylaşıyor.
Bir süredir yazmıyorum ama düşününce ne yazabilirdim ki diyorum aynı zamanda. Zaman geçip gidiyor ama sanki elimde bir şey yok. Ne geçti elime bu sürede, neler başardım, kendim için ne yaptım?
Bu süre içinde sinir bozucu bir trafik kazası gerçekleşiyordu, arkadaşımın ve benim eş zamanlı hareketimiz sayesinde o adamın üstümüze çıkmasına engel olduk. Ben oraya trafiği çağırtıp tutanak da tuttururdum ama öncesindeki kendimle ilgili bir takım sorunlar nedeniyle aklım pek çalışmadı.
Okul sıkıcı ya, sanki en çok o kaplıyor aklımdaki yeri. Tedirginim. Sinirliyim. Alttan kalan dersimin hocasının yaptığı sahtekarlığa bir dönem öğrenci göz yumuyor ya, daha da ne diyeyim.
Planlar yapıyorum ama tutuyor mu tutmuyor mu inanın fikrim yok. Bir bıkkınlık var üzerimde ama duruyorum, bekliyorum.
Son dönemim olur umarım, umarım. Çok yoruldum artık. Canım istemiyor hiçbir şeyi.
Vücudum da destek olmuyor ki bu dönemde bana. Benim dış dünyaya ait problemleri kendi bünyemde değişik yansımalar şeklinde görüyor olmam da ayrıca sıkıntı konusu. Ama bunu senelerdir çektiğim için artık bir şey demek istemiyorum.
Yine bir karamsarlık hali değil mi bendeki?
Kimseyle konuşasım da yok.
Her şeyden geçtim sanki.
Bir an önce bitsin bu dönem, son dönem olacaksa.
Yoruldum artık.
Neyse.
İnsanlar nasıl da alışmış psikolojisini bozmaya. 2 hafta olan vize dönemlerinde 9 ders, 10 dersin halini düşünün; alttan dersi olmayanlar için ama! Alttan dersi olanları zaten hiç düşünmeyin, onların ağlayanı yok bile.
Şimdi ne güzel 4 hafta; çalışmıyorum ulan desen bile çalışmaya vaktin kalıyor. 11 dersim var, 2 tanesi alttan, hiçbir sınavım bir diğeriyle çakışmadı, şansıma. Kendime de vakit ayırdım, sevdiğim şeyleri sevdiğim insanlarla yapmaya da. Çalışmıyorum yahu yeter dediğimde de hala vaktim vardı (şu an olduğu gibi).
Ama bizimkiler isyan edecek ya illa. “Bize neden iyilik yapıyorsunuz ki” diye isyan ediyorlar aslında, farkında değiller.
Sizin yüzünüzden final haftası 3 haftaya insin de ben o zaman size temiz bir söveyim!
Anonymous asked: umarım bugünün ve diğer günlerin güzel geçer. sen yinede her şeye rağmen gülümse :)
Günümü güzel yapan sayılı şeylerden biri oldun anonim, teşekkür ederim; senin de her günün güzel geçsin, fotoğrafta belli olmayan gülümsemen yüzünden eksik olmasın :)